Dat is ons gevoel na ons vertrek richting Lusaka. Eerder hadden we bij de receptie nagevraagd waar we een adapter konden krijgen. Bij de Shoprite was het antwoord. In hartje Livingstone parkeert Aldwin de auto om (als enige blanke) de drukke Shoprite binnen te gaan. Ik blijf buiten in de auto op hem wachten. Binnen luttele seconden staan allerhand verkopers aan mijn raam. Allerlei prullen en dingen die je echt niet nodig hebt, proberen ze te slijten. Uiteindelijk druipen ze gelukkig af. Na meer dan 20 minuten wachten, begin ik me af te vragen wat er aan de hand is. Gelukkig komt hij dan toch naar buiten, maar... met lege handen. Wel een adapter gevonden, maar... geen betaling mogelijk met credit card, machine kapot (ja ja, dat zouden we later nog vaker horen). Dus, op jacht naar Zambiaanse Kwacha. Hadden we natuurlijk eerst moeten halen, maar ja. We hebben op weg naar de Shoprite wat banken en ATM's (geldautomaten) gezien. Hier zit het ons nog steeds niet mee. Geen enkele ATM accepteert Mastercard/Maestro/Cirrus. We besluiten terug te rijden naar een hypermodern winkelcentrum dat we waren gepasseerd op de weg naar het centrum. Tot onze opluchting bevindt zich daar een 'Bureau de Change' waar we de overgebleven Botswaanse Pula's, Amerikaanse dollars en Zuidafrikaanse randen wisselen tegen Kwacha. Ze hebben helaas nergens adapters, dus hebben we geen andere keus dan terug te rijden naar de Shoprite. Dit keer is Aldwin al na 5 minuten terug, mèt adapter! Een uur later is de missie dan toch voltooid. Op naar Lusaka. Gelijk als we Livingstone uitrijden, begint het feest alweer. We doen 1,5u over 78 km door de slechte conditie van de weg. Pas op! Pothole links, pothole rechts, pothole overal!! Gelukkig is het na Zimba goed asfalt. Rond 16.00u komen we aan bij de Kafuebrug en worden aangehouden door de politie bij een road block. Ze willen de verzekeringspapieren zien. Geen probleem. De agent werpt er een blik op en wenst ons een goede reis. Na 43 km bereiken we Eureka Campsite (zo'n 10 km voor Lusaka). Tent is snel opgezet en redelijk vroeg voor ons doen hebben we het diner achter de kiezen. Terwijl wij in onze stoelen relaxen, komt een auto aanrijden die met zijn koplampen alle andere campers verblindt. Het lijkt erop dat ze zoekende zijn, dus Aldwin loopt erheen om ze te helpen. Het was al pikdonker en ze zochten een goed plekje om hun auto met rooftoptent neer te zetten. Korte tijd later komen ze langs onze tent om ons te bedanken. Ons aanbod van een glaasje wijn nemen ze graag aan. Het blijkt een Brits stel (Tony & Jean) te zijn dat enige maanden geleden een auto heeft verscheept vanuit Engeland naar Dar es Salaam en van daaruit door allerlei Afrikaanse landen aan het reizen is. Twee uur later nemen we afscheid en wisselen we emailadressen uit.
maandag 21 april 2008
Dag 3: Mission Impossible
Dat is ons gevoel na ons vertrek richting Lusaka. Eerder hadden we bij de receptie nagevraagd waar we een adapter konden krijgen. Bij de Shoprite was het antwoord. In hartje Livingstone parkeert Aldwin de auto om (als enige blanke) de drukke Shoprite binnen te gaan. Ik blijf buiten in de auto op hem wachten. Binnen luttele seconden staan allerhand verkopers aan mijn raam. Allerlei prullen en dingen die je echt niet nodig hebt, proberen ze te slijten. Uiteindelijk druipen ze gelukkig af. Na meer dan 20 minuten wachten, begin ik me af te vragen wat er aan de hand is. Gelukkig komt hij dan toch naar buiten, maar... met lege handen. Wel een adapter gevonden, maar... geen betaling mogelijk met credit card, machine kapot (ja ja, dat zouden we later nog vaker horen). Dus, op jacht naar Zambiaanse Kwacha. Hadden we natuurlijk eerst moeten halen, maar ja. We hebben op weg naar de Shoprite wat banken en ATM's (geldautomaten) gezien. Hier zit het ons nog steeds niet mee. Geen enkele ATM accepteert Mastercard/Maestro/Cirrus. We besluiten terug te rijden naar een hypermodern winkelcentrum dat we waren gepasseerd op de weg naar het centrum. Tot onze opluchting bevindt zich daar een 'Bureau de Change' waar we de overgebleven Botswaanse Pula's, Amerikaanse dollars en Zuidafrikaanse randen wisselen tegen Kwacha. Ze hebben helaas nergens adapters, dus hebben we geen andere keus dan terug te rijden naar de Shoprite. Dit keer is Aldwin al na 5 minuten terug, mèt adapter! Een uur later is de missie dan toch voltooid. Op naar Lusaka. Gelijk als we Livingstone uitrijden, begint het feest alweer. We doen 1,5u over 78 km door de slechte conditie van de weg. Pas op! Pothole links, pothole rechts, pothole overal!! Gelukkig is het na Zimba goed asfalt. Rond 16.00u komen we aan bij de Kafuebrug en worden aangehouden door de politie bij een road block. Ze willen de verzekeringspapieren zien. Geen probleem. De agent werpt er een blik op en wenst ons een goede reis. Na 43 km bereiken we Eureka Campsite (zo'n 10 km voor Lusaka). Tent is snel opgezet en redelijk vroeg voor ons doen hebben we het diner achter de kiezen. Terwijl wij in onze stoelen relaxen, komt een auto aanrijden die met zijn koplampen alle andere campers verblindt. Het lijkt erop dat ze zoekende zijn, dus Aldwin loopt erheen om ze te helpen. Het was al pikdonker en ze zochten een goed plekje om hun auto met rooftoptent neer te zetten. Korte tijd later komen ze langs onze tent om ons te bedanken. Ons aanbod van een glaasje wijn nemen ze graag aan. Het blijkt een Brits stel (Tony & Jean) te zijn dat enige maanden geleden een auto heeft verscheept vanuit Engeland naar Dar es Salaam en van daaruit door allerlei Afrikaanse landen aan het reizen is. Twee uur later nemen we afscheid en wisselen we emailadressen uit.
zondag 20 april 2008
Dag 2: Rook die dondert
Na onze overtocht over de Zambezi is het nog maar een klein stukje naar Livingstone. Rond 15.00u zijn we bij Maramba River Lodge. We laden snel de auto uit en rijden dan naar de Victoria Falls. In 2004 waren we hier al, maar toen aan de kant van Zimbabwe. Het waterniveau was toen een stuk lager omdat het toen ver in het droge (winter)seizoen was. De massa water die over de kliffen stort, is overweldigend. De watervallen doen hun lokale naam Mosi-oa-Tunya ('de rook die dondert') alle eer aan! De regenjassenverhuur doet goede zaken, want bepaalde uitzichtspunten kun je niet bereiken zonder doorweekt te raken door de watervalregen. Er zijn veel mensen die ervoor kiezen dan maar wat kleding uit te trekken en er een soort douche van te maken! Het levert hilarische taferelen op. Mannen, vrouwen en kinderen komen als verzopen katjes teruglopen na een bezoek aan de uiterste rand. Door al het water is het heerlijk koel en met tegenzin begeven we ons weer in de hitte om terug te gaan naar de lodge. Onze braai doet keurig zijn werk en de taco's smaken dan ook uitstekend!
Dag 2: Schipper, mag ik overvaren?
Voor de grens van Botswana met Zambia (bij Kazungula) staat een enorme wachtrij van vrachtwagens. Er is hier namelijk geen brug over de Zambezi en de ferry die heen en weer vaart (of eerder een soort ponton), kan slechts 1 vrachtwagen per keer vervoeren. Op advies van Pat & Sid zijn we de vrachtwagens voorbij gereden. Er is namelijk bijna altijd nog wel plaats voor een auto achter de over te varen vrachtwagen. Als we de vrachtwagens voorbij zijn, worden we aangeschoten door een jongen die zichzelf "Freight" -vracht- noemt. In eerste instantie wimpelen we hem af, aangezien we denken dat het weer "zo'n mannetje" is. Maar hij overhandigt ons een briefje waarop gegevens over de auto moeten worden ingevuld en hij legt rustig uit wat zijn diensten zijn. Er moet nogal wat geregeld worden voor de overtocht en bij aankomst aan de andere kant. Zo moet bijvoorbeeld carbontax worden betaald, evenals een council tax, 3rd party insurance en de overtocht. Dit moet allemaal aan verschillende loketten. Daarnaast moeten de entry stempels in de paspoorten worden geregeld en de Carnet moet worden getekend en gestempeld. We komen overeen dat hij R 20 voor zijn diensten krijgt. We mogen direct het pontoon oprijden (ik als passagier moet even uitstappen). Tijdens de overtocht moeten we een groot boek met gegevens over de auto, chauffeur etc. invullen (later bleek dat dit bij elke grens moest gebeuren). Bij aankomst aan de Zambiaanse kant van de rivier is het een drukte van belang. Vrachtwagens, auto's, massa's voetgangers, winkeltjes, geldwisselaars etc. etc. Freight dirigeert ons naar een 'veilige' plaats om de auto even te parkeren en loodst ons dan naar immigration voor de benodigde stempels. Terwijl wij in de lange, langzame rij wachten (bij meer dan 30 graden), regelt hij alle andere papieren voor ons. Tenslotte hebben we alles en rekenen met Freight af. Hij heeft keurig overal bonnetjes van en het klopt als een bus. Aangezien we nog geen Zambiaans geld hebben, betalen we hem het equivalent in dollars waarbij hij nog wel een exra voordeeltje oploopt. Opgelucht over het probleemloos passeren van deze tweede grenspost begeven we ons naar Livingstone!
Dag 2: Eerste kennismaking met "potholes"
Vandaag rijden we van Nata in Botswana naar Livingstone in Zambia (367 km). Rond 08.30u rijden we weg uit Nata. De avond ervoor hadden we al gemerkt dat de weg slechter werd naarmate we dichter bij Nata kwamen. Op het stuk naar de grens komen we de eerste "potholes" (slaggaten) tegen. Zo'n 60 km voor de grens wordt het gelukkig wat beter waardoor we rond het middaguur met onze paspoorten bij de Botswaanse grenspost staan. Hier maken we ook voor het eerst kennis met een zwerm 'mannetjes' die geld willen wisselen dan wel je willen 'helpen' met de grensformaliteiten. We houden ze af en zowel de paspoorten als de Carnet de Passage zijn snel voorzien van een stempel. Op naar Zambia! Maar eerst, de ferrycrossing over de Zambezi...
Abonneren op:
Posts (Atom)