zondag 20 april 2008

Dag 2: Schipper, mag ik overvaren?





Voor de grens van Botswana met Zambia (bij Kazungula) staat een enorme wachtrij van vrachtwagens. Er is hier namelijk geen brug over de Zambezi en de ferry die heen en weer vaart (of eerder een soort ponton), kan slechts 1 vrachtwagen per keer vervoeren. Op advies van Pat & Sid zijn we de vrachtwagens voorbij gereden. Er is namelijk bijna altijd nog wel plaats voor een auto achter de over te varen vrachtwagen. Als we de vrachtwagens voorbij zijn, worden we aangeschoten door een jongen die zichzelf "Freight" -vracht- noemt. In eerste instantie wimpelen we hem af, aangezien we denken dat het weer "zo'n mannetje" is. Maar hij overhandigt ons een briefje waarop gegevens over de auto moeten worden ingevuld en hij legt rustig uit wat zijn diensten zijn. Er moet nogal wat geregeld worden voor de overtocht en bij aankomst aan de andere kant. Zo moet bijvoorbeeld carbontax worden betaald, evenals een council tax, 3rd party insurance en de overtocht. Dit moet allemaal aan verschillende loketten. Daarnaast moeten de entry stempels in de paspoorten worden geregeld en de Carnet moet worden getekend en gestempeld. We komen overeen dat hij R 20 voor zijn diensten krijgt. We mogen direct het pontoon oprijden (ik als passagier moet even uitstappen). Tijdens de overtocht moeten we een groot boek met gegevens over de auto, chauffeur etc. invullen (later bleek dat dit bij elke grens moest gebeuren). Bij aankomst aan de Zambiaanse kant van de rivier is het een drukte van belang. Vrachtwagens, auto's, massa's voetgangers, winkeltjes, geldwisselaars etc. etc. Freight dirigeert ons naar een 'veilige' plaats om de auto even te parkeren en loodst ons dan naar immigration voor de benodigde stempels. Terwijl wij in de lange, langzame rij wachten (bij meer dan 30 graden), regelt hij alle andere papieren voor ons. Tenslotte hebben we alles en rekenen met Freight af. Hij heeft keurig overal bonnetjes van en het klopt als een bus. Aangezien we nog geen Zambiaans geld hebben, betalen we hem het equivalent in dollars waarbij hij nog wel een exra voordeeltje oploopt. Opgelucht over het probleemloos passeren van deze tweede grenspost begeven we ons naar Livingstone!

Dag 2: Eerste kennismaking met "potholes"







Vandaag rijden we van Nata in Botswana naar Livingstone in Zambia (367 km). Rond 08.30u rijden we weg uit Nata. De avond ervoor hadden we al gemerkt dat de weg slechter werd naarmate we dichter bij Nata kwamen. Op het stuk naar de grens komen we de eerste "potholes" (slaggaten) tegen. Zo'n 60 km voor de grens wordt het gelukkig wat beter waardoor we rond het middaguur met onze paspoorten bij de Botswaanse grenspost staan. Hier maken we ook voor het eerst kennis met een zwerm 'mannetjes' die geld willen wisselen dan wel je willen 'helpen' met de grensformaliteiten. We houden ze af en zowel de paspoorten als de Carnet de Passage zijn snel voorzien van een stempel. Op naar Zambia! Maar eerst, de ferrycrossing over de Zambezi...

zaterdag 19 april 2008

Dag 1: Blik op oneindig, verstand op nul!



Om 06.15u zitten we in de auto naar Nata in Botswana (1001 km, langste traject van de vakantie). Een beetje later dan gepland. Aldwin voelt zich bepaald nog niet beter en ik ben laat naar bed gegaan waardoor het opstaan ons beiden zwaar viel. Doordat Aldwin niet fit is en voor het grootste deel in dromenland verkeert, rijd ik het eerste stuk (en later zou blijken dat ik het leeuwedeel voor mijn rekening moest nemen deze eerste dag). In Johannesburg de auto volgetankt en vervolgens vol gas richting de grens. Het traject is redelijk bekend, aangezien het grotendeels de route naar Madikwe Game Reserve overlapt. Rond 10.15u zijn we bij de Zuidafrikaanse grenspost en een kwartiertje later al bij die van Botswana. Daar blijken we alleen cash in Pula te kunnen betalen voor de road tax (wegenbelasting). Aangezien we nog niet over Pula's beschikken, moeten we een credit card gebruiken. Dit duurt wat langer omdat de kassier naar zijn supervisor moet voor het verwerken van de transactie, maar voor ons gevoel gaat het snel. We zijn namelijk ondertussen in gesprek geraakt met een Botswaan (of is het Botswanees??) die in Nederland blijkt te zijn geweest. Al snel zijn we weer onderweg. In Gaborone halen we geld en boodschappen. Om 14.30u komen we bij Mahalapye een "Disease Control Post" tegen. Any live animals with you? No just us two! Nadat we in Francistown hebben getankt, zetten we het gas er echt op om voor donker in Nata te zijn. Helaas hebben we net een uurtje te weinig. Rond 18.30u zijn we in Nata en is het pikkedonker. Na inchecken bij de receptie van Nata Lodge en een korte zoektocht naar een geschikt plekje zetten we met behulp van de autolichten en onze hoofdlampjes (oftewel "kopflitsen" zoals ze in het Afrikaans worden genoemd) de tent nog redelijk snel op. Voor koken hebben we beide geen puf meer. We schenken ons een wijntje in en eten wat knabbels. De oogjes vallen dicht en het duurt niet lang of we liggen te knorren in onze slaapzakken.

vrijdag 18 april 2008

Klaar voor vertrek!

Eindelijk is het dan zover! Het heeft er alleen de afgelopen dagen niet naar uit gezien... Aldwin was erg ziek en er zat van alles tegen. Gelukkig is hij redelijk opgeknapt en hebben andere problemen zich ook weer opgelost. De auto is helemaal gepakt! Aldwin ligt al lekker in bed, en ik ben nu de laatste dingetjes aan het doen en duik dan ook mijn bedje in. Morgenochtend om 05.00u vertrekken we richting Nata in het noorden van Botswana, de eerste en verreweg langste etappe (1001 km) van de reis. We hebben er ontzettend veel zin in! Onderweg zullen we naar verwachting niet in de gelegenheid zijn het weblog bij te werken, maar zodra we terug zijn (na dinsdag 20 mei), gaan we er gelijk mee aan de slag. Zeer waarschijnlijk zijn we het grootste deel van de reis niet bereikbaar (sowieso doet mijn mobiele nummer het niet meer zodra we de grens over zijn!), maar mocht je iets willen laten weten, stuur dan een sms naar Aldwin's Zuid-Afrikaanse mobiele.