Om 05.30u wordt op de deur geklopt om ons te wekken voor de ochtend gamedrive. Je wordt hier trouwens aan tafel geroepen voor de lunch en diner door ritmisch getrommel op traditionele drums. We eten en drinken snel wat terwijl we van een prachtige zonsopgang genieten over de lagune. De vissers zijn er al vroeg bij. Ik moet er niet aan denken om op zo'n iel, wankel bootje tussen al die nijlpaarden en krokodillen te gaan vissen! Tijdens de gamedrive ontpoppen onze medesafarigangers zich als echte 'birders' (vogelliefhebbers) met als gevolg dat we voor zowat elke vogel stil gaan staan. Af en toe stoppen, is natuurlijk heel normaal, maar dit stel leek, naast een liefde voor vogels, last te hebben van geheugenverlies. Ze kregen het namelijk voor elkaar om continue te roepen: Oh, what's that bird?? Terwijl we dezelfde vogel net 5 minuten geleden ook al waren tegengekomen. Lilac breasted rollers, Egyptian geese, Kingfishers, noem het allemaal maar op, tegen wil en dank weten we nu meer namen van vogels dan ooit te voren! Helaas houden de grotere dieren en katten zich vandaag goed verborgen, waardoor we al met al toch wat teleurgesteld terugkeren naar de lodge. Het reservaat is werkelijk prachtig, maar de wildlife sightings vallen tot nu toe erg tegen. De grote drukte in het park helpt ook niet, en is totaal tegengesteld aan wat we hadden verwacht op basis van alles wat we gelezen hadden over South Luangwa. Al snel is het tijd voor de lunch en wederom smaakt alles perfect. De vissers zijn nog steeds bezig en halen allerlei capriolen uit. Aldwin had niet goed geslapen en is ook nog steeds niet helemaal de oude dus die duikt lekker zijn bedje weer even in voor een paar uurtjes. Als ik naar de auto loop om mijn boek op te halen, loop ik Christina Carr tegen het lijf. Ze blijkt de vrouw van de zoon van Norman Carr te zijn, de oprichter en pionier op het gebied van wandelsafaris. We bespreken onze ervaringen tot nu toe en ze pakt het allemaal goed op. Ze bevestigt het verhaal van Lawrence over de wegen en de verantwoordelijkheid van de Wildlife Authority. Voor hen is het ook uitermate frusterend. Zo hebben ze al aangeboden zelf de wegen (voor eigen rekening!) te graden, maar hier kregen ze geen toestemming voor. Ze hebben al onderdelen aangeleverd en hulp aangeboden voor het maken van de machine. Dit alles is allemaal afgewezen. Na een gezellig gesprek nemen we afscheid en ik moet haar beloven te mailen als we veilig terug zijn in Johannesburg.
donderdag 24 april 2008
Dag 6: South Luangwa National Park
Om 05.30u wordt op de deur geklopt om ons te wekken voor de ochtend gamedrive. Je wordt hier trouwens aan tafel geroepen voor de lunch en diner door ritmisch getrommel op traditionele drums. We eten en drinken snel wat terwijl we van een prachtige zonsopgang genieten over de lagune. De vissers zijn er al vroeg bij. Ik moet er niet aan denken om op zo'n iel, wankel bootje tussen al die nijlpaarden en krokodillen te gaan vissen! Tijdens de gamedrive ontpoppen onze medesafarigangers zich als echte 'birders' (vogelliefhebbers) met als gevolg dat we voor zowat elke vogel stil gaan staan. Af en toe stoppen, is natuurlijk heel normaal, maar dit stel leek, naast een liefde voor vogels, last te hebben van geheugenverlies. Ze kregen het namelijk voor elkaar om continue te roepen: Oh, what's that bird?? Terwijl we dezelfde vogel net 5 minuten geleden ook al waren tegengekomen. Lilac breasted rollers, Egyptian geese, Kingfishers, noem het allemaal maar op, tegen wil en dank weten we nu meer namen van vogels dan ooit te voren! Helaas houden de grotere dieren en katten zich vandaag goed verborgen, waardoor we al met al toch wat teleurgesteld terugkeren naar de lodge. Het reservaat is werkelijk prachtig, maar de wildlife sightings vallen tot nu toe erg tegen. De grote drukte in het park helpt ook niet, en is totaal tegengesteld aan wat we hadden verwacht op basis van alles wat we gelezen hadden over South Luangwa. Al snel is het tijd voor de lunch en wederom smaakt alles perfect. De vissers zijn nog steeds bezig en halen allerlei capriolen uit. Aldwin had niet goed geslapen en is ook nog steeds niet helemaal de oude dus die duikt lekker zijn bedje weer even in voor een paar uurtjes. Als ik naar de auto loop om mijn boek op te halen, loop ik Christina Carr tegen het lijf. Ze blijkt de vrouw van de zoon van Norman Carr te zijn, de oprichter en pionier op het gebied van wandelsafaris. We bespreken onze ervaringen tot nu toe en ze pakt het allemaal goed op. Ze bevestigt het verhaal van Lawrence over de wegen en de verantwoordelijkheid van de Wildlife Authority. Voor hen is het ook uitermate frusterend. Zo hebben ze al aangeboden zelf de wegen (voor eigen rekening!) te graden, maar hier kregen ze geen toestemming voor. Ze hebben al onderdelen aangeleverd en hulp aangeboden voor het maken van de machine. Dit alles is allemaal afgewezen. Na een gezellig gesprek nemen we afscheid en ik moet haar beloven te mailen als we veilig terug zijn in Johannesburg.
woensdag 23 april 2008
Dag 5: De eerste gamedrive
Kapani blijkt een paar kilometer buiten het South Luangwa National Park te liggen. Het mooie van het park is dat er geen hekken omheen staan. Je kunt dus overal de wilde dieren tegenkomen! Het is een redelijk succesvolle game drive. Zo zien we o.a. olifanten, giraffes, leeuwen met welpjes, zebra's en allerlei bokjes. Wat ons echter erg tegenvalt, is de hoeveelheid voertuigen. Lawrence (onze gids) vertelt dat de 'Wildlife Authority' de wegen nog niet heeft gerepareerd na het regenseizoen waardoor grote delen van het park niet begaanbaar zijn met als gevolg dat alles zich in een bepaald gebied concentreert. We stoppen voor de gebruikelijke 'sundowners' bij de gigantische Luangwa rivier. Surrealistische kleuren en het indrukwekkende vergezicht doen ons aan een tekening van Dalí denken. Het park beschikt over een enorm aantal nijlpaarden. Naast de sterke stroming is dat nog een overtuigende reden geen duik te nemen in de rivier. Op de terugweg naar de lodge zien we op afstand een luipaard en hyena's. Helaas kunnen we niet dichtbij genoeg komen. Na het uitstekende diner duiken we al snel ons bedje in.
Dag 5: Verwennerij
Nadat we een beetje hebben uitgeslapen (06.30u ging het alarm), maken we een lekker ontbijtje klaar met "bacon & eggs". Rond 09.00u rijden we weg bij Mama Rula's naar Kapani Lodge in South Luangwa National Park. De eerste helft van de ongeveer 130 km is gravel van prima kwaliteit. Bij de splitsing naar het Park komen we wederom een road block tegen. We worden wel aangehouden, maar na een prietpraatje mogen we al snel doorrijden. De weg verslechtert dramatisch. Zandheuvels, rotsen, stenen, modder etc. Het tweede gedeelte kost ons hierdoor 2/3 van de tijd. Na 3 uur rijden arriveren we bij de lodge. We worden hartelijk verwelkomd met een glaasje 'lime juice'. Als we de bagage uit de auto halen, komen we erachter dat de plug van de koelkast er een beetje los bij hangt. Door de slechte weg is een zware tas op de stekker terecht gekomen. Gelukkig werkt alles nog. Nadat we in ons ruime en zonnige chalet zijn geïnstalleerd, nemen we eerst een lekker warme (!) douche. Bij Mama Rula's was er geen warm water. Aldwin, dappere man, was wel onder de douche gegaan, maar doet het graag nog een keer over in deze luxe. Daarna volgt een heerlijke lunch op het terras met uitzicht over de lagune. De rest van de gasten heeft al gegeten, waardoor het lijkt alsof we de lodge voor onszelf hebben. Na de lunch relaxen we een tijdje bij ons chalet en dan: de eerste game drive van de vakantie!
dinsdag 22 april 2008
Dag 4: The Great East Road
Om 05.00u gaat de wekker. Terwijl Aldwin zich doucht, ruim ik vast de slaapzakken, stretchers, kussens en dekens op. Snel ontbijtje en dan de tent afbouwen. Wat een modder aan de onderzijde! In ons enthousiasme vergeten we de luifel mee op te vouwen. Dat zou ons nog een aantal keer overkomen... Dus, weer uitrollen, luifel erin, oprollen en schoonmaken. Rond 07.30u zitten we in de auto naar Chipata (570 km). Een spannende en lange trip, aangezien we dwars door Lusaka heen moeten, dat bekend staat om zijn drukke en chaotische verkeer. En inderdaad loopt het al voor de eerste rotonde aardig vast. Redelijk vergelijkbaar met een zware ochtendspits in Rotterdam, waar de Maasboulevard vanaf de snelweg tot aan het centrum vast staat! Een vrachtwagen en een busje hebben zodanig ruzie dat ze millimeters van elkaar verwijderd staan. Als we eenmaal de rotonde zijn gepasseerd, rijdt het redelijk door gelukkig en dan zitten we al snel op de 'Great East Road' naar Chipata. Op die weg komen we ons volgende "roadblock" (wegblokkade) tegen. Ook hier moeten we stoppen en wordt naar onze 3rd party insurance gevraagd. Even wat uitleg: in Afrika moet je bij elke grens voor elk land apart een 'derde partij verzekering' afsluiten. Ook al ben je 'comprehensively insured' (all risk verzekerd), toch moet je deze verzekering afsluiten! Daarna begint een prachtige, bochtige weg door een adembenemend landschap. We komen bijna geen verkeer tegen, maar wel continue voetgangers en fietsers. Net voor de brug over de brede Luangwa rivier komen we wederom een road block tegen (en we hadden er ook al een gehad in het dorp ervoor). Deze lijkt serieus te worden, aangezien we worden benaderd door een tot de tanden bewapende militair. We zetten onze zonnebrillen af, openen het bestuurdersraam, lachen vriendelijk en geven rustig antwoord op de vragen van de militair en de agent die daarna komt aangelopen. Ze willen wederom alleen de papieren zien en dan mogen we alweer door. De weg tot zover was supergoed, maar bij Sinda begint het slechtste stuk asfalt wat we tot nu toe hadden meegemaakt. We halen Chipata niet op 1 tank en willen in Katete de tank volgooien. Schrik, geen ongelode benzine! We besluiten door te rijden tot de tank leeg is. Uiteindelijk moeten we 2x stoppen om de tank bij te vullen vanuit de twee jerrycans die we mee hebben. Als we Chipata binnenrijden, komen we gelijk een Total tegen. Opgelucht gooien we de tank en de jerrycans vol. Vanaf daar is het nog maar een klein stukje naar de campsite, Mama Rula's.
Abonneren op:
Posts (Atom)