Na het ontbijt dragen we de koelkast vanuit de keuken van Casa Rex naar de auto waarna we hartelijk afscheid nemen van Wendy. Op weg naar Inhambane (rond 08.30u vertrokken), dat zo'n 300km rijden is vanaf Vilanculos, begint het zowaar te regenen! We hebben ontzettend geluk gehad met het weer de afgelopen dagen. De weg is tot 30km voor Massinga uitstekend, vanaf daar is het weer een tijd afzien. Wendy had ons al gewaarschuwd, dus we waren erop ingesteld. Vanaf Massinga tot aan Inhambane is het perfect asfalt. We lunchen bij STOP! Een schattig restaurantje in Maxixe zoals we ze eigenlijk nog maar weinig hebben gezien in Afrika. Helaas is het eten wel ronduit waardeloos. Rond 13.30u zijn we bij de afslag naar de 24km lange zandweg naar Paindane Beach Resort. We proberen ze te bellen om de conditie van de weg na te vragen, maar krijgen alleen een voicemailbox. We durven het niet aan om de zandweg te rijden, zonder dat iemand ons daar verwacht (we hadden niet gereserveerd), dus bellen we Flamingo Bay, een lodge aan de noordkant van Inhambane. We krijgen ene Bill van de Barra Lodge aan de lijn, wat een zusterbedrijf blijkt te zijn van Flamingo Bay. Een paar minuten nadat we hem hebben opgehangen, belt Flamingo Bay terug om de reservering te bevestigen en ons te vertellen hoe we er moeten komen. Het is nog een behoorlijk stukje rijden en we zijn dan ook blij dat we zo op tijd in Inhambane waren. Rond 14.30u komen we aan bij de lodge. De auto moeten we aan het begin van een pad op stelten achterlaten om bij de receptie te komen. De lodge blijkt volledig op stelten te zijn gebouwd in een groot meer dat verbonden is met de oceaan. Het is een prachtig bouwwerk en de locatie is ook heel bijzonder, maar we zijn er niet zo blij mee dat we de auto met alle spullen onbewaakt moeten laten staan, zover verwijderd van alles. Een van de jongens die we naar de beveiliging vragen, zegt, "You should not worry, this is the land of the good people!" Uiteraard is dit voldoende om ons gerust te stellen...! We lopen over het plankier naar de lodge en checken in. Ons chalet is helemaal van hout en eveneens op palen gebouwd. We installeren ons met een drankje aan het zwembad en luieren de rest van de middag. Na een snelle douche genieten we van een werkelijk uitstekend diner aan een superromantisch tafeltje. Onze ober heeft zich extra uitgesloofd met bloemen en een speciale kaars op tafel. Net als we zijn gaan zitten, voel ik druppels. Ons tafeltje was op een mooi plekje naast het zwembad gesitueerd, maar ons optimisme "Het waait wel over" houdt geen stand. Na een paar seconden begint het te stortregenen en moeten we een stukje opschuiven om droog te kunnen zitten.
zondag 18 mei 2008
Dag 30: Huis op stelten
Na het ontbijt dragen we de koelkast vanuit de keuken van Casa Rex naar de auto waarna we hartelijk afscheid nemen van Wendy. Op weg naar Inhambane (rond 08.30u vertrokken), dat zo'n 300km rijden is vanaf Vilanculos, begint het zowaar te regenen! We hebben ontzettend geluk gehad met het weer de afgelopen dagen. De weg is tot 30km voor Massinga uitstekend, vanaf daar is het weer een tijd afzien. Wendy had ons al gewaarschuwd, dus we waren erop ingesteld. Vanaf Massinga tot aan Inhambane is het perfect asfalt. We lunchen bij STOP! Een schattig restaurantje in Maxixe zoals we ze eigenlijk nog maar weinig hebben gezien in Afrika. Helaas is het eten wel ronduit waardeloos. Rond 13.30u zijn we bij de afslag naar de 24km lange zandweg naar Paindane Beach Resort. We proberen ze te bellen om de conditie van de weg na te vragen, maar krijgen alleen een voicemailbox. We durven het niet aan om de zandweg te rijden, zonder dat iemand ons daar verwacht (we hadden niet gereserveerd), dus bellen we Flamingo Bay, een lodge aan de noordkant van Inhambane. We krijgen ene Bill van de Barra Lodge aan de lijn, wat een zusterbedrijf blijkt te zijn van Flamingo Bay. Een paar minuten nadat we hem hebben opgehangen, belt Flamingo Bay terug om de reservering te bevestigen en ons te vertellen hoe we er moeten komen. Het is nog een behoorlijk stukje rijden en we zijn dan ook blij dat we zo op tijd in Inhambane waren. Rond 14.30u komen we aan bij de lodge. De auto moeten we aan het begin van een pad op stelten achterlaten om bij de receptie te komen. De lodge blijkt volledig op stelten te zijn gebouwd in een groot meer dat verbonden is met de oceaan. Het is een prachtig bouwwerk en de locatie is ook heel bijzonder, maar we zijn er niet zo blij mee dat we de auto met alle spullen onbewaakt moeten laten staan, zover verwijderd van alles. Een van de jongens die we naar de beveiliging vragen, zegt, "You should not worry, this is the land of the good people!" Uiteraard is dit voldoende om ons gerust te stellen...! We lopen over het plankier naar de lodge en checken in. Ons chalet is helemaal van hout en eveneens op palen gebouwd. We installeren ons met een drankje aan het zwembad en luieren de rest van de middag. Na een snelle douche genieten we van een werkelijk uitstekend diner aan een superromantisch tafeltje. Onze ober heeft zich extra uitgesloofd met bloemen en een speciale kaars op tafel. Net als we zijn gaan zitten, voel ik druppels. Ons tafeltje was op een mooi plekje naast het zwembad gesitueerd, maar ons optimisme "Het waait wel over" houdt geen stand. Na een paar seconden begint het te stortregenen en moeten we een stukje opschuiven om droog te kunnen zitten.
zaterdag 17 mei 2008
Dag 29: Onderwaterwereld
Om 07.30u vertrekken we op een snorkeltour naar het '2 mile reef'. We worden vergezeld door een pas getrouwd stel, een Italiaan en een Columbiaanse. Het is ongeveer een half uur varen naar het rif, waarvan een klein deel best spannend door de hoge golven. Als we het water in gaan, heb ik wat moeite om aan het masker en het mondstuk te wennen. Aldwin stelt voor om een lifejacket aan te trekken en dan gaat het stukken beter. We zien allerlei prachtige vissen, waaronder de clown fish (bekend van de film Finding Nemo), zeesterren, een enorme, prachtige witte kwal en piraatvissen. Veel te snel gaat de tijd! Onderweg terug naar de lodge gaan we langs Pansy eiland, een zandbank ter grote van een eiland, vlak voor de kust van Bazaruto eiland. Hier raap ik twee mooie Pansy schelpen op om mee naar huis te nemen, maar helaas zouden ze de reis niet overleven... De benzinetanks moeten gewisseld worden, maar door de haast (we zijn een beetje laat) komt er lucht in de leiding van 1 van de motoren. Rond 10.30u zijn we terug bij de lodge. Onze transfer is pas om 16.00u waardoor we alle tijd hebben om in de oceaan te zwemmen, te zonnen en te luieren. Als we rond 16.30u aankomen op het strand van Vilanculos, ziet het er in eerste instantie naar uit dat we geen vervoer hebben naar Casa Rex (waar we een tweede nachtje hadden geboekt en we onze auto en koelkast hadden achtergelaten), maar dan zien we het bekende busje weer aankomen. We zijn vanaf de boot door het water naar de kant gewaad op blote voeten, en iemand bemoeit zich met een teiltje water en een handdoek om onze voeten schoon te maken. Eenmaal terug bij Casa Rex wordt Aldwin weer lekker verwend met een massage terwijl ik via de pocket pc en het wireless netwerk van Casa Rex een bedankmail stuur naar Marlin Lodge. Wat een heerlijke plek. Nog een dagje extra was niet verkeerd geweest, of twee, of drie...
vrijdag 16 mei 2008
Dag 28: Zonsondergang in een klein paradijs
We worden naar het chalet begeleid en we kiezen ervoor de "sunset-tour" met een dhow te laten schieten, en gewoon op het strand voor ons chalet te genieten van de zonsondergang. Voor het diner praten we met Peter, een van de managers en mede-oprichter van de eerste lodge in de Bazaruto Archipel, over de opstart van toerisme in Mozambique ten tijde van de burgeroorlog. Vlak voordat we aan tafel gaan, brengt Kelly ons het goede nieuws dat we voor een kleine bijbetaling tot 16.00u kunnen blijven en gebruik kunnen maken van het chalet!
Dag 28: Een klein paradijs
Het is een stralende dag. Vanaf ons balkon kijken we uit over de enorme, blauwe Indische Oceaan met de witte vlekjes van de zeilen van de vissersbootjes. Na het ontbijt installeren we ons op een ligstoel aan het zwembad en brengen de tijd door met luieren, lezen, zwemmen en kletsen, slechts onderbroken door een heerlijke lunch. Daarna is het wachten op de transfer naar Benguerua eiland. We vinden het wel jammer dat ze ons zo laat pas kunnen ophalen (normaal is het rond 11.00u). Met een busje waar al twee andere, Britse stellen in zitten, worden we naar de motorboot gebracht. Heerlijk om op het water te zijn! Het is een half uurtje varen naar het eiland. Bij aankomst krijgen we eerst wat uitleg over de lodge en vullen we de nodige papieren in (het is ongelooflijk wat de regering van Mozambique allemaal wil weten!). We kunnen haast niet wachten om ons chalet te betrekken en in de Indische Oceaan in te duiken! Als we op de valreep Kelly nog even vragen naar de transfertijd van de volgende dag, schrikken we ons een hoedje. Dat zou al om 11.00 zijn. We vragen haar of het mogelijk is om later te vertrekken. Ze zou erachter aan gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)