Voor de tweede achtereenvolgende ochtend staan we om 05.00u op. Om 06.00u zijn we gedoucht en hebben we de auto ingepakt, waterflessen bijgevuld en brood gesmeerd voor onderweg. Tijdens het ontbijt praten we met Malcolm over de Old Boma, de NGO die erachter zit, hoe het is ontstaan (een multimiljonair die op een dag op zijn zeiljacht zat, zich druk maakte over zijn dochters die zonnebrandcrème morsten over zijn teakhouten dek en zich afvroeg: "Er moet toch meer zijn in het leven") etc. Zo geven ze kleine leningen uit aan ondernemende Tanzanianen, 98% van de 70.000 US dollar is tot op heden terugbetaald. Uiteindelijk rijden we later dan gepland (rond 07.30u) weg bij de Old Boma. Rond 09.00u zijn we in Lindi en tanken bij hetzelfde tankstation als de dag ervoor. De pomphouder herkent ons en vraagt hoe het kan dat we er alweer zijn. De reis verloopt gelukkig voorspoedig. Het 'zandduinenparcours' gaat een stuk sneller dan op de heenweg (3 i.p.v. 4 uur). Tegen het einde van het slechte stuk verbazen we ons erover dat we gisteren niet al veel eerder zijn omgekeerd. Rond 16.30u bereiken we Dar Es Salaam. Bijna thuis, denken we nog... En dan, enorme verkeerschaos! Blijkt dat eerder die dag een enorme wolkbreuk is geweest. Hele straten staan onder water (bijna een meter hoog!), normale personenwagens kunnen er vaak niet eens doorheen komen. We proberen allerlei routes, maar elk alternatief is even hopeloos als het vorige. Een weg blijkt zelfs helemaal verzakt. Het is van de rand van Dar naar het hotel misschien een kilometer of vijf, maar het kost ons anderhalf uur om er te komen. Uiteindelijk zijn we dan toch in het hotel. Het is lang niet zo mooi als het Kempinski, maar de kamer is ok en het eten bij de Italiaan is onverwacht uitstekend!
vrijdag 9 mei 2008
Dag 21: Terug naar Dar
Voor de tweede achtereenvolgende ochtend staan we om 05.00u op. Om 06.00u zijn we gedoucht en hebben we de auto ingepakt, waterflessen bijgevuld en brood gesmeerd voor onderweg. Tijdens het ontbijt praten we met Malcolm over de Old Boma, de NGO die erachter zit, hoe het is ontstaan (een multimiljonair die op een dag op zijn zeiljacht zat, zich druk maakte over zijn dochters die zonnebrandcrème morsten over zijn teakhouten dek en zich afvroeg: "Er moet toch meer zijn in het leven") etc. Zo geven ze kleine leningen uit aan ondernemende Tanzanianen, 98% van de 70.000 US dollar is tot op heden terugbetaald. Uiteindelijk rijden we later dan gepland (rond 07.30u) weg bij de Old Boma. Rond 09.00u zijn we in Lindi en tanken bij hetzelfde tankstation als de dag ervoor. De pomphouder herkent ons en vraagt hoe het kan dat we er alweer zijn. De reis verloopt gelukkig voorspoedig. Het 'zandduinenparcours' gaat een stuk sneller dan op de heenweg (3 i.p.v. 4 uur). Tegen het einde van het slechte stuk verbazen we ons erover dat we gisteren niet al veel eerder zijn omgekeerd. Rond 16.30u bereiken we Dar Es Salaam. Bijna thuis, denken we nog... En dan, enorme verkeerschaos! Blijkt dat eerder die dag een enorme wolkbreuk is geweest. Hele straten staan onder water (bijna een meter hoog!), normale personenwagens kunnen er vaak niet eens doorheen komen. We proberen allerlei routes, maar elk alternatief is even hopeloos als het vorige. Een weg blijkt zelfs helemaal verzakt. Het is van de rand van Dar naar het hotel misschien een kilometer of vijf, maar het kost ons anderhalf uur om er te komen. Uiteindelijk zijn we dan toch in het hotel. Het is lang niet zo mooi als het Kempinski, maar de kamer is ok en het eten bij de Italiaan is onverwacht uitstekend!
donderdag 8 mei 2008
Dag 20: Rechtsomkeert
De Old Boma is een 100 jaar oud fort dat is verbouwd tot een prachtig hotel. Het wordt gerund door Trade Aid, een non-profit trust, dat als doel heeft duurzame werkgelegenheid te creeëren. Ze maken nog even wat te eten klaar voor ons, maar dat is echt waardeloos. De hotel manager (Malcolm) heeft slecht nieuws voor ons. Een Zwitsers stel is een paar dagen geleden in de Old Boma geweest en is vanuit Mozambique de Rovumarivier overgestoken naar Tanzania. Zij vertelden dat de wegconditie abominabel was. Ze moesten door riviertjes rijden, tegen steile modderhellingen op etc. Dit stuk van de reis zagen we vanaf het begin al erg tegen op. Vanwege de slechte wegen waar Noord-Mozambique om bekend staat en het feit dat we met een ferry de rivier moesten oversteken wat alleen bij hoog water kan. We hakken de knoop door en besluiten rechtsomkeert naar Dar Es Salaam te gaan en via Malawi de grens met Mozambique over te gaan. Het risico is te groot, we zijn alleen, de grensovergang bij Mtwara wordt slechts sporadisch door voertuigen gebruikt, er is geen mobiele telefoonontvangst etc etc. We zijn enorm teleurgesteld en zien ertegen op om weer het slechte stuk van 60km te moeten rijden, maar we voelen ons wel goed onder het besluit. We werken een nieuwe route uit en reserveren een kamer in het Mövenpick Royal Palm Hotel in Dar Es Salaam voor morgennacht (het Kempinski was helaas volgeboekt). Het is laat als we eindelijk gaan slapen.
Dag 20: Afzien
Het is inmiddels 14.30u met nog meer dan 300km te gaan. We willen tanken en daarvoor moeten we omrijden naar Kilwa. Volgens de reisgids zou het maximaal op 12km van de hoofdweg af moeten liggen, maar het is veel verder! Het lijkt er even op dat we onverrichterzake de meer dan 20km weer terug moeten rijden, aangezien we nergens in het dorp een pomp met benzine (ook geen gelode) kunnen vinden. Uiteindelijk is het bij het derde station raak. En volgens de pomphouder is het zelfs ook nog ongelode benzine. We kunnen hem wel zoenen! Met de tank tot de nok toegevuld, rijden we door naar Lindi. Daar gooien we wederom de tank vol bij een voormalig BP tankstation. Het begint al te schemeren als we aan de laatste 100km beginnen. Tot overmaat van ramp verslechtert de weg ook nog eens dramatisch. In het pikdonker rijden, is al geen pretje (vanwege alle voetgangers en dieren op de weg), maar met potholes erbij is het helemaal link. Je hoeft er maar eentje over het hoofd te zien en je kunt de auto aan gort rijden. Dan gaat de weg ineens weer over in een gravelweg. Blijkt dat ze het asfalt aan het vervangen zijn. We zijn moe en hebben het gehad. Als we door een dorpje komen rijden, wordt er ook nog ineens grind naar de auto gegooid door een stel baldadige kinderen. Aldwin had zijn raam open, maar gelukkig krijgt hij niets in zijn ogen. Rond 19.30u rijden we Mikindani binnen en zien een bord van de Old Boma. Er lijkt echter geen doorgang in de vangrail te zijn (moeilijk te zien in het pikdonker), waardoor we nog een stukje doorrijden en de Old Boma bellen. We zien een tweede bord maar de richting die wordt aangegeven lijkt ons erg onwaarschijnlijk. Een auto achter ons blijkt ook op zoek te zijn (een Tanzaniaan en... een Nederlander! We komen ze echt overal tegen!). We rijden achter elkaar aan en dan kunnen we eindelijk de auto parkeren en bijkomen van de monsterrit.
Dag 20: Shaken not stirred!
Om 05.00u gaat de wekker. We pakken de auto in, ontbijten snel even en checken dan uit. Rond 07.30u zijn we onderweg van Dar Es Salaam naar Mtwara (in het zuiden van Tanzania, aan de grens met Mozambique). Op aanwijzingen van de receptie vinden we in een keer de goede weg, maar het kost toch behoorlijk wat tijd om de stad uit te komen. Het is erg druk en ze zijn met de weg bezig wat de route extra exotisch en chaotisch maakt. Als we dan eenmaal de stad achter ons hebben gelaten, is het puur genieten. Wuivende palmbomen, rieten hutjes, groene bossen èn... glad asfalt! We komen wel, zoals ook in Zambia en Malawi, enorm veel voetgangers en fietsers tegen. Het is ongelooflijk wat ze op de bagagedrager al niet vervoeren: enorme zakken kolen, bossen hout, duizenden eieren in kartonnen dozen, gigantische zakken meel en ga zo maar door. We maken goede vorderingen en verheugen ons al op een vroege aankomst. Maar als we de brug over de Rufijirivier over rijden, is het in een klap gedaan met ons optimisme. Het asfalt houdt abrupt op en gaat over in een zandweg! Was het een goede gravelweg geweest dan was het te overzien geweest, maar het is alsof we door een zandduinlandschap ploegen. Door de hevige regens van het afgelopen seizoen is de weg veranderd in een hindernisparcours. Van de Old Boma in Mtwara, waar we vannacht zouden overnachten, hadden we begrepen dat 90% van de weg was geasfalteerd en goed te doen was. Hij had alleen verzuimd te melden dat het ongeasfalteerde stuk zo slecht was. Na misschien 5km en een half uur verder houden we een taxibusje aan en vragen hoe lang het slechte stuk nog is. Hij geeft aan dat het in totaal zo'n 60km is tot de weg weer verbetert. Dit zou kloppen met de 10% die de Old Boma had doorgegeven, aangezien de afstand van Dar naar Mtwara zo'n 600km is. We besluiten door te zetten en uiteindelijk halen we na 4 uur hotsen en stoten opgelucht adem, asfalt! En van goede kwaliteit.
Abonneren op:
Posts (Atom)