Dag 19: Afscheid van de krater

Het is weer een stralende dag. Tot nu toe hebben we weinig meegemaakt van het regenseizoen. Onze tassen zijn gepakt en weer moeten we afscheid nemen. Vandaag vliegen we terug naar Dar Es Salaam. Onderweg naar de airstrip doen we nog snel even wat inkopen. Als we aankomen bij de airstrip staat het vliegtuig al op ons te wachten. En weer is het Elizabeth die ons vliegt! "Jullie weten inmiddels hoe alles werkt, dus ik hoef jullie niets meer te vertellen!". We vliegen eerst naar Arusha, daar stappen we over op een vliegtuig naar Dar Es Salaam (met een korte stopover in Zanzibar). Na de landing in Arusha wijzen we onze bagage aan die vervolgens door het grondpersoneel in het juiste toestel wordt overgeheveld. We nemen afscheid van Elizabeth en worden vervolgens naar het kantoortje van Coastal Air begeleid voor de check-in. Na nog niet eens 10 minuten vertrekken we alweer naar Dar. Afgezien van wat turbulentie tijdens de tussenlanding op Zanzibar verloopt de vlucht prima. Nadat we veilig zijn geland in Dar, zien we niemand van CC Africa, dus bellen we Beda. Die blijkt op slechts 2 minuten loopafstand van ons in zijn kantoortje te zijn. Hij haalt ons op en regelt een taxi naar het Kilimanjaro Hotel Kempinski. Zodra we daar aankomen, lopen we naar de Bureau de Change. Deze blijkt tot 20.00u open te zijn dus gaan we eerst pinnen. Helaas werkt de geldautomaat in het hotel zelf niet. Terwijl we inchecken, vragen we na waar we kunnen pinnen en inkopen kunnen doen. Als we net op de kamer zijn, gaat de bel. Verbaasd doet Aldwin open en dan staat er een ober voor de deur met een fles rode wijn, complimenten van het hotel! We vragen hem de wijn open te maken, maar nog niet in te schenken, aangezien we eerst nog even geld willen halen en boodschappen. De Stanbic blijkt om de hoek te liggen en de supermarkt een paar straten verderop. We halen geld en boodschappen en brengen alles naar de kamer. We pakken de auto in voor zover mogelijk, nemen een douche en gaan dan dineren in het Oriental Restaurant van het hotel. Het eten is uitstekend, maar veel te veel! We vragen ze daarom om een 'doggy bag' en stoppen het in de koelkast. Wellicht komt het later gedurende de reis nog van pas.

Dag 18: De Krater

Om 06.30u wordt het ontbijt geserveerd en een krap uurtje later dalen we via de steile, eenrichtingsweg af naar de bodem van de krater. We worden verwelkomd door een dik-dik, onze favoriete mini-antilope. Daarna volgt een scala aan wildlife: hyena's, buffels, Grant's Gazelles, olifanten met enorme slagtanden, Thomson Gazelles, wildebeesten, nijlpaarden, zebra's, leeuwen, neushoorns, flamingo's etc etc. Als we aan het einde van de middag de krater uit willen rijden, krijgen we een lekke band. We wisselen hem snel om en beginnen dan aan de steile klim tegen de kraterwand op door een soort regenwoud. We genieten na met een drankje op het terras van de lodge, die op de rand van de krater is gebouwd.

Dag 17: Vertrek naar de krater

Rond 10.30u vertrekt onze vlucht vanaf de Seronera Airstrip naar de Ngorongoro Crater, d.w.z. de Lake Manyara Airstrip. Vanaf daar is het nog zo'n anderhalf uur rijden naar de krater. Weer Regional Air en weer Elizabeth! We raken in gesprek over onze ervaringen en over Hugo van Lawick en dan blijkt dat zowel zij als haar zus voor hem heeft gewerkt. Haar zus heeft drie jaar voor hem gewerkt als camp manager en heeft geholpen bij de afbraak van het kamp toen hij de Serengeti verliet. Het is ongeveer 40 minuten vliegen naar de Lake Manyara Airstrip. Daar worden we opgevangen door Ismail (die we de groeten moesten doen van Ombeni). Via een goede asfaltweg rijden we naar de gate van het Nationale Park. Vanaf daar is het een (erg) slechte gravelweg. Ismail geeft aan dat hij (en met hem vele anderen) ontevreden is over het bedrijf dat momenteel de wegen onderhoudt. Volgens hem is het te wijten aan corruptie dat er geen ander bedrijf wordt ingeschakeld. Diverse landslides geven aan hoe zwaar de regens zijn geweest in de afgelopen tijd. Eén ervan lijkt wel een rivier! Onderweg stappen we uit bij een uitzichtspunt vanwaar we een fantastisch uitzicht hebben over de indrukwekkende krater. Bij aankomst in de lodge zijn we wederom sprakeloos. Het is alsof we ons eigen sprookjespaleis zijn ingestapt. We zijn de enige gasten die nacht. We ontnuchteren een klein beetje door het gebruikelijke 'sign-your-life-away' papierwerk, maar als ze ons naar ons chalet begeleiden, voelen we ons werkelijk royalty! Als we een beetje zijn bijgekomen van alle indrukken, schuiven we aan voor een uitstekende lunch. In overleg met Ismail besluiten we het ons gemakkelijk te maken in de lodge en niet gelijk de krater in en uit te stormen. Aldwin krijgt een heerlijke massage, terwijl ik een beetje slaap inhaal. 's Avonds is het koud waardoor we erg blij zijn met het enorme haardvuur in de kolossale marmeren schouw naast onze dinertafel.

Dag 17: Serengeti Symphony

Ook vandaag staan we vroeg op. Het is onze laatste dag op de Serengeti... Het afscheid van het team is hartelijk maar ook een tikkeltje triest. Elk van hen hebben we zo goed leren kennen (en zij ons) dat het voelt alsof je afscheid neemt van goede vrienden. In een paar dagen tijd hebben ze onze voorkeuren en stemmingen perfect leren aanvoelen en zijn we ingewijd in hun persoonlijke levens. Terwijl Ombeni ons via een omweg naar de airstrip rijdt, overvalt ons het 'Serengeti Symphony-gevoel'(een film van Hugo van Lawick, een Nederlandse filmmaker die 30 jaar op de Serengeti heeft gewoond en gewerkt). In de dagen dat wij ons in het CC Africa kamp bevinden, is de Great Migration begonnen. Het centrale deel van de Serengeti is waar de wildebeesten zich verzamelen en uitgroeien tot een 'megaherd'. Onderweg naar de airstrip rijden we er dwars doorheen, honderdduizenden wildebeesten en zebra's kleuren de vlaktes zwart. Het is gewoon niet te bevatten!



Klik hier voor meer Great Migration videos.